|
| |
| Montecristo en Pianosa |
| |
 |
| |
Ontdek de toeristische routes: |
| |
|
| |
|
|
|
| |
Montecristo eiland
Het eiland Montecristo telt vier inwoners: twee herders en twee boswachters.
Montecristo is het meest wilde en ruige eiland van de Toscaanse Archipel en het heeft een kustlijn van 16 km.
Het landschap wordt gekenmerkt door grote over elkaar heen liggende rotspartijen, zo’n beetje over het hele eiland, in een schijnbaar instabiel evenwicht, alsof ze ieder moment ineen zouden kunnen storten. Ze worden ‘tafoni’ genoemd, met hun bizarre vormen als gevolg van verweringsverschijnselen door winderosie.
|
 |
|
| |
Pianosa eiland
Pianosa is het vijfde eiland van de Toscaanse Archipel. Het is iets meer dan 10 km² groot en bijna onbewoond.
Het eiland dankt zijn naam ("Planasia" voor de antieken) aan het feit dat het bijna helemaal vlak is.
Als je de vuurtoren niet meerekent, die 42 meter hoog is, is het hoogste punt boven zee slechts 29 meter, terwijl de gemiddelde hoogte van het eiland maar 18 meter is. In het verleden was er op dit eiland een gevangenis gevestigd. Opgericht in 1858 (de “Colonia penale agricola della Pianosa”) is opengebleven tot 1998. Tegenwoordig is het bezet door enkele politie-eenheden, met bewakingstaken voor het gebouw. |
 |
Op Pianosa werd in 1932, om politieke redenen, ook de latere president van de republiek Italië Sandro Pertini vastgehouden. Dankzij zijn bijzondere bestemming eerst als gevangeniskolonie en meer recentelijk als Parco dell’Arcipelago Toscano, is het eiland bijna ongerept gebleven. Zijn wateren zijn gedurende 150 jaar beschermd gebleven tegen visserij en tegenwoordig biedt het water rond Pianosa nog steeds een veilige plek voor talrijke vissoorten.
Binnen een straal van een mijl rond het eiland, is varen en vissen dan ook verboden. Zwemmen is toegestaan voor de bezoekers, aan één strand. De diepten van de wateren, buitengewoon mooi, zitten vol leven. |
|
|
|
|
